Margreet de Broekert (secretaris van de Stichting Vrienden Ashram) op bezoek in de Ashram, januari 2010 

'Wat een bijzondere plek, wat een bijzondere mensen'.

Een jarenlang gekoesterde wens om de Ashram een keer zelf te bezoeken werd begin januari 2010 werkelijkheid. Op 4 januari verliet ik samen met onze dochters Sofie en Susanne het ijskoude, wit besneeuwde Nederland om dat voor drie weken in te ruilen voor het warme Zuid India.

Op het vliegveld van Trivandrum stond 's ochtends vroeg om 4 uur het ontvangstcomité al klaar. Na een typisch Indiase autorit, met de gelukkig zeer ervaren chauffeur van de Ashram, kwamen we heelhuids aan bij de hoofdvestiging van de Ashram, Abbé Pierre Garden.
Ruim tien jaar ben ik vol overgave en enthousiasme als secretaris aan het werk voor dit goede doel. Maar nu ik was er dus echt. Het spandoek bij de ingang ontroerde mij diep: ”Hearty welcome to our dear Ms. Margreet de Brokert, secretary Stichting Vrienden de SKG Ashram and daughters".
We werden ceremonieel onthaald, het voelde direct goed en vooral zo vertrouwd.

Ik had me voorgenomen me onder te dompelen in de Ashram en alles zich wat daarom heen afspeelt. En wilde bovendien zoveel mogelijk projecten bekijken en bezoeken.
Er is zoveel te zien, zoveel te ondergaan. En we hadden zoveel te bepraten.

De hoofdvestiging, waar we logeerden, hebben we uitgebreid bekeken: de cottages waar de kinderen wonen, de speeltuin en de koeienstal. En natuurlijk de Ashranmschool. Wat een prachtig complex. Geen overbodige luxe, maar juist door de praktische en goed doordachte opzet zeer functioneel. De school voorziet in een enorme behoefte aan goed onderwijs. Niet alleen voor de Ashramkinderen, maar zeker ook voor veel kinderen uit arme gezinnen in de nabijgelegen dorpen. Al jaren voeren we hier in Nederland (inzamelings)acties voor de afbouw van deze school.
Het resultaat tot nu toe stelde mij in ieder geval zeer tevreden.

We logeerden in het gastenverblijf. De oordoppen, die we op aanraden hadden meegenomen, kwamen goed van pas: aangrenzend aan het terrein van de hoofdvestiging ligt een enorm windmolenpark. En het waaide behoorlijk!
De waterzuiveraar die de SVA dankzij haar donateurs heeft kunnen financieren, doet geweldig dienst. Zelfs wij konden overal op het terrein water uit de kraan drinken. Kom daar elders in India maar eens om. 

 
Eén middag ben ik met de grote schoolbus mee geweest om kinderen weg te brengen en op te halen. (De aanschaf van deze bus is mogelijk gemaakt door een actie van het St. Ignatius Gymnasium Amsterdam, aangevuld met subsidie van Wilde Ganzen en NCDO). Ik was onder de indruk van deze dagelijkse logistieke operatie: twee bussen rijden, propvol geladen, drie keer heen en weer om kinderen te halen en brengen. De noodzaak voor meer bussen was overduidelijk.

We bezochten twee van de drie crèches, initiatief van de Ashram, en deels gefinancierd vanuit Frankrijk. Dit stelt moeders in omliggende dorpen in staat buitenshuis te werken. Bovendien krijgen de kinderen er 's middags een goede warme maaltijd.
We werden meegenomen naar het Gandhi-Memorial. Mahatma Gandhi was een groot voorbeeld voor de oprichtster van de Ashram .
We werden zeer gastvrij onthaald in de Newland-vestiging. De huisvader en -moeder van dit huis zijn zelf als kind in de Ashram opgegroeid. Vol overgave zongen en dansten de kinderen voor ons.

Het administratiekantoor in Alamelupuram sloegen we niet over. Het archief, de boekhouding, het ziet er allemaal zeer gedegen en betrouwbaar uit.
Na een indrukwekkend bezoek aan de Emmausfarm werden we meegenomen naar een tempel waar zelden westerlingen komen. Eén van de laatste dagen bezochten we Berry Farm.
Ook daar is sprake van een toename aan agrarische producten, die ofwel door de Ashram zelf worden gebruikt ofwel verkocht worden. Zonder steun vanuit Frankrijk en Denemarken had de Ashram deze landbouwprojecten niet verder kunnen ontwikkelen.
Aansluitend bezochten we het meisjeshuis in Tirunelveli. De Ashram-meisjes die daar wonen, doen allemaal een vervolgopleiding. We werden door hen onder grote hilariteit in een sari gehesen en toen was het op naar de tempel van die stad.

Op verzoek van Krishnan (de directeur) sprak ik uitgebreid met een vijftal heren uit Nagercoil.  Deze mannen bekleden belangrijke posities. Ik vertelde hen over de S.V.A. en onze betrokkenheid bij de Ashram. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit indruk op hen maakten. Een club uit Nederland, die zich zo inzet voor dit Indiase 'project'.
Gelukkig voelen steeds meer 'locals' zich ook betrokken bij het werk dat de Ashram verzet. En vertaalt men dat in daadwerkelijke steun. Voor mij werd echter duidelijk dat de Ashram het voorlopig nog niet zonder hulp van het buitenland redt.

Na een week verlieten Sofie, Susanne en ik de Ashram. Vol van alle indrukken, van de warmte en genegenheid van de staf en alle andere medewerkers. En niet te vergeten de kinderen, die er een uniek thuis hebben.
Wat een bijzondere plek, wat een bijzondere mensen.
Sitharam, de eerste voorzitter van de Ashram, zei ooit tegen Krishnan: “You are the eyes of the donors”. En: “Seeing is believing”. Aan beide uitspraken heb ik na ons bezoek niets toe te voegen.

Margreet de Broekert
secretaris Stichting Vrienden Ashram

Voor een fotoimpressie zie www.picturetrail.com/sva2
Zie ook artikel in de Bussumse Krant d.d. 29-12-2010