Verslag van het gezin Van Dijk-Van Liebergen, najaar 2006 op bezoek bij de Ashram

Omdat onze 18-jarige dochter Saskia in een jaar in Zuid-India zou verblijven, besloten wij haar daar te gaan bezoeken. Zij werkte daar als vrijwilligster op een schooltje voor kinderen van de theeplukkers in de heuvels bij Coimbatore.

Aansluitend aan ons bezoek aan Saskia maakten wij samen nog een rondreis. We zijn al jaren donateur van de Stichting Vrienden Ashram. En omdat wij tijdens onze reis ook het zuidelijkste puntje van India zouden aandoen, raadde de secretaris van de Stichting ons aan een kijkje te nemen in de Ashram.

En zo kon het dus gebeuren dat wij een VIP-ontvangst kregen. Met bloemenkransen werden we omhangen, welkomststippen werden op onze voorhoofden gestipt buigingen gemaakt en wij bogen terug.
Het ontvangstcomité bestond onder andere uit de heer Krishnan, mevrouw Vasantha Kumari en dokter Vera.

Vervolgens werden we rondgeleid. Eerst door de school. Net als op het schooltje in de theeheuvels viel ons hier op hoe de kinderen veel van de stof uit het hoofd leren door klassikaal te tekst op te zeggen. Saskia zag veel overeenkomsten tussen de manier waarop hier gewerkt werd en op haar school in Valparai. Ze heeft daar wel eens vraagtekens bij. De kinderen lijken daar soms niet te begrijpen wat ze uit het hoofd hebben geleerd. Ze moeten erg hard werken en ook de kleintjes van 5 jaar torsen een flinke rugzak vol met boeken mee naar de school. Ze staan om 05.00 uur op en maken een uurtje huiswerk, bidden samen, (pooja heet dat, bidden voor het huisaltaartje), ontbijten, spelen nog even en gaan dan naar school.

In elk lokaal waar wij kwamen, zongen de kleintjes ons aandoenlijk toe “London bridge is falling down” en maakten daar een dansje bij.
Ze wilden graag op de foto en gingen dan in hun mooie uniformpjes in het gelid staan. De grotere kinderen wilden graag een praatje met ons maken.
“What’s your name” en “What your native country” zijn de meest gestelde vragen.
Het antwoord bleek niet altijd relevant.

Vol trots werden ons de nieuwe lokalen getoond, die inderdaad prachtig zijn en heerlijk koel door een ingenieus dakventilatiesysteem. Ook de bibliotheek maakte indruk op ons, zag er netjes uit. Wij herkenden veel evergreens van de engelse literatuur die we zelf op school ook hadden moeten lezen.

We bezochten de huizen waar de weeskinderen liefdevol worden opgevangen en opgevoed.

Iets waar we zeker over moesten schrijven, zo werd ons op het hart gedrukt, is de prachtige schoolbus. We moesten hem inspecteren en we zwaaiden de kinderen uit die met deze bus naar hun huis in de omgeving werden gebracht.

Na enkele uren vertrokken we weer, zeer onder de indruk van de liefde die hier aan de kinderen wordt gegeven.
Elke cent die hier binnenkomt lijkt goed besteed te worden door deze gedreven mensen.

 
familie Van Liebergen-Van Dijk