Anne Kuyvenhoven, voorzitter S.V.A., op bezoek bij de Ashram, maart 2011

'We kunnen ze echt nog niet in de steek laten; geheel onafhankelijk worden van buitenlandse hulp lukt beslist nog niet op korte termijn'.   

Verrassend India

Telkens weer verrast India mij: het land dat zo zichzelf blijft, maar tegelijk ook zo snel nieuwe ontwikkelingen volgt. En nog steeds zo hartverwarmend is!

Alvorens naar de Sri Kanyakumari Gurukula Ashram te gaan, maakte ik eerst een soort pelgrimstocht van acht dagen door Tamil Nadu. Een deel van deze tocht maakte ik ook al eens in 1980. Een mooie gelegenheid om voor mezelf de vraag te beantwoorden: wat veranderde en hoe, wat bleef gelijk, en waarom? Opvallend zijn al die mobiele telefoons. Ook de Indiërs kunnen niet meer zonder. Bij bushaltes lijken werkelijk alle passagiers er een te bezitten; maar niet de straatverkopers of de bedelaars rond de tempels. Nog steeds dus rijkeren en hele arme mensen.

Ook valt het zo veel drukkere autoverkeer op in de kleinere steden (zoals Kanchipuram en Chidambaram). De statige Ambassadors zie je nauwelijks meer rondrijden, maar wel heel veel Japanse auto’s. Minder fietsen, veel meer motoren en brommers, en nog steeds de koeien die rondscharrelen tussen veel straatvuil. Toegenomen luchtvervuiling, minder fietsbelgeluiden, meer geclaxoneer. 
India kent inmiddels vierbaanswegen met gescheiden rijstroken. Maar verkeersborden zijn er nauwelijks, evenmin als controle op de verkeersregels. Dat zorgt voor grote verkeersonveiligheid. 
Maar in de uitgestrekte Kaveri vlakte worden de rijstvelden nog steeds door eenvoudige boeren bebouwd. En hier zag ik nog overal de traditionele, met palmbladeren bedekte, hutjes.

De toewijding waarmee in de tempels de rituelen worden uitgevoerd, lijkt niets aan intensiteit te hebben ingeboet. Gelukkig was ook de verdraagzaamheid tegenover vreemdelingen in deze Tamil tempels weer heel groot.  

Het reizen gaat gemakkelijker, met betere bussen over betere wegen. Maar armoede is nog alom waarneembaar. Kortom, geen spectaculaire ontwikkelingen, maar langzaamaan wel duidelijke verbeteringen.
Invaliden ten gevolge van lepra heb ik nauwelijks meer gezien, maar toch nog wel veel bedelaars.
Mijn indruk, reizend over het platteland van Zuid India (Tamil Nadu), was dat het land met succes wordt bebouwd, dat er betere woningen in de dorpjes (ook in de buurt van de Ashram!) komen en dat de opkomende middenklasse zich wel iets kan permitteren. Maar toch… Een riksjabestuurder in Velur nodigde me bij hem thuis uit. Hij was netjes gekleed, had een horloge en een mobieltje en een degelijke riksja. Die was niet zijn eigendom. Bij hem thuis, in een kleine driekamerwoning waar hij met vrouw, schoonmoeder en twee kinderen woont, waren nauwelijks meubels of andere luxe, maar wel een televisietoestel!
 

Weerzien in de Ashram

In Madurai werd ik door Krishnan, Subbama en Vera, en nog drie andere Ashram-medewerkers opgehaald. Het hele gezelschap moest toevallig die dag in Madurai zijn voor een belangrijke bespreking.

Krishnan is in april 80 jaar geworden, maar hij denkt er nog niet aan om met pensioen te gaan. Over zijn opvolging spreekt hij dan weer luchthartig (“Er zijn zo veel deskundige mensen die rond de Ashram staan”), dan weer met meer zorgelijkheid (“Eigenlijk kan niemand het overnemen”). In elk geval bemoeit hij zich nog met alle belangrijke beslissingen, in nauw overleg met Vasantha en Subbama. Zo gaat dat al tientallen jaren. Vera is door haar slechte gezondheid maar tot heel beperkt functioneren in staat. Enkele jongeren lijken heel kundig en worden door de staf betrokken in het werk.

Ik heb veel met de staf gesproken over allerlei wensen en plannen van de Ashram. Ze beseffen heel goed de noodzaak om minder afhankelijk te worden van financiële ondersteuning vanuit Europa. Maar de hulp vanuit India is nog steeds onvoldoende om bijvoorbeeld nieuwbouw te kunnen realiseren.

Bezoek aan de S.V.A.- projecten, de kinderen, de boederijen

Het laboratoriumlokaal, mogelijk geworden door een actie van het Heerenlanden college te Leerdam en een zeer gulle gift van de NH Kerk te Naaldwijk, was juist voor mijn bezoek gereed gekomen. Met de gebruikelijke ceremoniën mocht ik het lokaal openen. Het was weliswaar nog niet ingericht en nog niet in de definitieve kleuren geschilderd, maar wordt aan het begin van het nieuwe schooljaar, in juni 2011, in gebruik genomen. Weer een kleine mijlpaal bereikt!

De Ashram schoolbussen brengen nu honderden kinderen uit de omgeving naar deze school. Tijdens mijn verblijf kwam het goede bericht dat er een hernieuwde erkenning voor het onderwijs op de Ashramschool is afgegeven.

In de verschillende huizen van de Ashram is de sfeer als vanouds hartverwarmend. De kinderen zijn zo blij met je belangstelling en genieten ervan als je bij hen komt eten.

Begrijpelijkerwijs slijt er heel wat in de intensief bewoonde huizen en ik stelde een lijst met noodzakelijke klussen waarvoor geld gezocht moet worden op. Zoals toiletten betegelen in diverse woningen. Het koken op hout wordt vooralsnog niet veranderd, ze gebruiken hout dat op hun eigen terreinen wordt gewonnen.

De drinkwaterzuivering in Alamelupuram (een donatie van de S.V.A.) functioneert prima en wordt nog steeds zeer gewaardeerd. Maar met huisvuil zouden ze anders moeten omgaan: ik trof een deel van het terrein schrikbarend vervuild aan.

In de huizen zijn hier en daar verbouwingen geweest waardoor de beschikbare ruimte voor de kinderen is toegenomen. Nog steeds slapen, eten, spelen en studeren de kinderen op dezelfde plek: op de betegelde vloer.

Dit keer heb ik ook weer eens een bezoek aan de Emmausfarm gebracht. Daar worden vooral bananen en mango’s gekweekt. Wilde dieren zoals sambars, wilde zwijnen, en soms een beer richten er helaas veel schade aan. Met steun van Emmaus France kan een hek met schrikdraad op zonne-energie worden aangeschaft (€ 10.000 voor 3.400 meter hekwerk).
Ook voor Berry farm wil men een dergelijke beveiliging, maar ik heb nog geen duidelijke kosten-baten analyse gezien. Het was mooi om de onderhandelingen met de verkoper van dit hekwerk mee te maken: wat zijn de stafleden goed op elkaar ingespeeld en wat gaan ze zorgvuldig te werk!

Op mijn verzoek hebben we ook een bezoek gebracht aan enkele crèches die door de Ashram worden gerund. Twee ervan krijgen subsidie van de deelstaatregering, de andere twee niet. In Rajakamangalam, in het door de tsunami getroffen gebied, is de crèche geheel van de steun van de Ashram afhankelijk. Dank zij donaties van de S.V.A. kan deze voorlopig blijven draaien. Gelukkig gaat het nu vrij goed in deze streek: na de ramp hebben de vissers met hulp betere boten gekregen en vangen ze nu meer, en is er een waarneembare welvaartsstijging. De 22 kinderen krijgen op deze crèche dagelijks een maaltijd, er werken twee leidsters en een kokkin. Ik ben benieuwd of ze over twee jaar zonder onze steun kunnen draaien. Dan moeten de ouders tot een eigen bijdrage in staat zijn.

Met veel beleefdheden werden in het weekend een paar officials van de nabijgelegen kerncentrale (die bijna in gebruik is) ontvangen. Zij doneerden een feestelijke lunch voor alle Ashrambewoners (die ze overigens wel zelf moesten koken). Ik greep deze gelegenheid aan om met deze mensen over de noodzaak van fondsenwerving binnen India zelf te spreken. De Ashram ziet hier zelf ook in toenemende mate de noodzaak van in. De S.V.A. probeert hierin ook te stimuleren en te steunen. Ik merkte weer hoe nuttig en nodig het is om elkaar regelmatig te spreken, en de diverse projecten zelf ter plekke te zien. Vooral de school heeft uiteraard onze intensieve aandacht. De S.V.A. doneerde immers voor vele onderdelen ervan. Terwijl er nog steeds aan de school verder gebouwd wordt, zie en hoor je met eigen ogen en oren de kinderen onderwezen worden.
Ook dit jaar haalde weer een aantal hun grade X-diploma (enkelen moeten nog herexamen doen).

Hulp blijft nodig...

Ter plaatse is zo veel beter te begrijpen waarom ze onze hulp voor bepaalde projecten vragen. De staf weet hoe kritisch we zijn en was heel geduldig bij al mijn vragen. Waarom moeten koeien onder afdaken en op een betonnen vloer staan? Waarom moet er een muur rond de school komen? Kan dat echt niet anders? Hoe gaan ze met de vele belangrijke wettelijke voorschriften om? Is dat hek met schrikdraad nu wel nodig, en wat levert het op? Wat kan wachten, wat is echt dringend nodig?

Het mooiste van een bezoek is steeds weer het contact met de bewoners van de Ashram, met de kinderen en de volwassenen die er wonen en werken. Ik was erg onder de indruk van het feit dat een paar vrouwen op kantoor al drie maanden geen loon hadden gekregen in verband met tijdelijk gebrek aan cash geld, maar dat ze doorwerkten en hoopten op een spoedige verbetering (inmiddels is dat probleem opgelost). Wat een toewijding!

We kunnen ze echt nog niet in de steek laten; geheel onafhankelijk worden van buitenlandse hulp lukt beslist nog niet op korte termijn.
Jammer dat ik ze moest meedelen dat de subsidiekraan in Nederland voor een groot deel wordt dichtgedraaid.
Gelukkig blijven vele donateurs ons trouw steunen. Dat is heel erg nuttig, en nog heel erg nodig.

Sassenheim, 3 juli 2011